Zwarte Aders

Verloren onder het onkruid
woeker ik hier
waar ik onzichtbaar ben
en voor dood ben achtergelaten

In de leegtes
van zoveel werelden
die door geen mens alleen
zouden moeten betreden worden

Hier laat ik alles achter
in de graven
waar enkel de dood wacht
op mijn terugkeer

Gebed

Ze hebben op mijn ziel getrapt
en ik was iedereen gevangene
tot in mijn dood
waar ik verlossing bracht
in kinders ogen,
in rauwe harten,
die sinds hun eerste adem
al naar boetedoening zochten

zelfs in mijn dood,
gaf ik mijn leven
gaf ik leven
in ieders hart
aan zij die zichzelf ter dood veroordeeld hadden
en dus enkel nog om genade konden smeken

vanuit mijn dood
keer ik terug tot leven
in ieders hart
die om genade zoekt
en geef ik mijn heiligheid
in jouw handen

Adem na adem

ik lig hier op de grond
mijn eigen oorlog
een stille strijd
die raast door mij

En ik woel me door de aarde
en proef het bloed
van alle soldaten
die hier hun adem gaven
en zich verenigden met de dood

Ik voel de dood
ik voel de dood die hier geweest is
(ik sta aan haar poorten te smeken)

verborgen in de aarde
verborgen in het verleden

keer ik naar haar terug
adem na adem